Περιοχή “Πετάλι”

Το ερειπωμένο σήμερα καθολικό της Μονής του Αγίου Αντωνίου, είναι ένας δίκλιτος ναός που χρονολογείται από την εποχή της Ενετοκρατίας. Το βόρειο κλίτος, το οποίο είναι αφιερωμένο στην Παναγία, είναι το παλαιότερο από τα δύο και διασώζει ίχνη τοιχογραφιών στον χώρο του ιερού. Στα τέλη του 15ου ή στις αρχές του 16ου αι. προστέθηκε το κλίτος του Αγίου Αντωνίου, το οποίο επικοινωνούσε με το κλίτος της Παναγίας μέσα από τοξωτά ανοίγματα που στηρίζονταν σε πεσσούς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο γλυπτός διάκοσμος του ναού και κυρίως τα υστερογοτθικά πλαίσια των παραθύρων της νότιας πλευράς. Ανάμεσα στα ερείπια φαίνονται ίχνη του τοιχογραφικού διακόσμου.
Η Ι.Μ. Αγίου Αντωνίου ήταν ένα γυναικείο μοναστήρι, στο οποίο οι μοναχές ασχολούνταν μεταξύ άλλων με την ύφανση μεταξωτών υφασμάτων και από τον θόρυβο που προκαλούσαν τα “πέταλα” των αργαλειών, η περιοχή ονομάστηκε, σύμφωνα με την παράδοση, “Πετάλι”. Παραδίπλα σώζεται η κρήνη της μονής, που έφερνε το νερό της διπλανής πηγής και λαξευτή δεξαμενή που μοιάζει με πατητήρι.